Sezon ogórkowy się skończył, bez zbędnych wstępów wznawiam więc aktywność i kontynuuję moje wielkie społeczne dzieło recenzowania/opisywania/przynudzania.

Filmy jakoś mi w te wakacje nie szły, za to rzuciłam się na książki. Chciałabym napisać porządny opis każdej z osobna, ale raczej nie ma na to szans, więc na bhuvanową modłę zrobię to w skrócie i hurtem.

Zadyma w dzikim sadzie – Kiran Desai

Taki troszkę leciutki realizm magiczny w wydaniu północnoindyjskim, w zupełnie niezobowiązujący sposób traktujący o problemie oryginalnych jednostek umieszczonych w świecie gotowych, starannie zdefiniowanych kategorii społecznych. Całkiem wdzięczna całość, lecz jak dla mnie średnio udane zakończenie. Trochę jakby autorka doszła do wniosku, że już starczy tego pisania. Ostatecznie utwierdziłam się w przekonaniu, że czytanie powieści o tematyce indyjskiej nie sprawia mi wcale takiej przyjemności, jak można by się spodziewać. Może gdyby akcja działa się na południu…

Kuzynki – Andrzej Pilipiuk

Zagadka nieśmiertelności w poczciwym, swojskim wydaniu rodzimego autora, który sam sobie ukuł trafne, oczywiście z przymrużeniem oka, miano Wielkiego Grafomana. Pilipiuk serwuje to, w czym jest najlepszy, czyli wdzięczną literaturę kategorii B, która nie rości sobie pretensji do bycia czymkolwiek innym, niż lekka rozrywką, a jednocześnie czuć, że nie pisał tego amator-niedouk. Wykształcenie archeologa potrafi Wielki Grafoman wykorzystać z wielkim wdziękiem i dyskretnie dokształcić czytelnika.

Barbarzyńska Europa – Karol Modzelewski

Dawno już pojedyncza książka nie poszerzyła tak bardzo moich horyzontów! Nie tylko zdobyłam obszerną i dość szczegółową wiedzę dotyczącą praw i obyczajów ludów barbarzyńskiej (tzn. nie greko-rzymskiej) oraz wczesnośredniowiecznej Europy, ale też natknęłam się na stronach owego dzieła na wiele bodźców, do spojrzenia na liczne kwestie historyczne z zupełnie innej perspektywy i z przyjemnością dałam się przekonać do rozstania z kilkoma stereotypami (np. średniowiecznej nietolerancji).

Endymion & Triumf Endymiona – Dan Simmons

Druga połowa cyklu Pieśni Hyperiona w porównaniu pierwszymi tomami (Hyperion & Upadek Hyperiona) wypada słabo. Nie przypadła mi do gustu ostateczna filozofia autora, który jednocześnie chce być i nie być mesjanistyczny. Kupiłam tylko jeden nowy koncept zawarty na grubo ponad półtora tysiącu stron, a już zupełnie nie spodobała mi się zmiana interpretacji pewnych wydarzeń z poprzednich książek, aby dopasować je do nowej wizji. Jednak w szerszej perspektywie książki i tak bronią się jako niezła science-fiction/fantasy. Akcja wciągała, czytało się dobrze, a przede wszystkim nie zabrakło bardzo ciekawych i barwnych postaci (moim faworytem był genialny wręcz jezuita, ojciec kapitan Federico de Soya).

Po zmierzchu – Haruki Murakami

Moje drugie, bardziej od poprzedniego udane spotkanie z popularnym u nas pisarzem z Kraju Kwitnącej Wiśni. Kilka mniej lub bardziej zwykłych wydarzeń, w których bierze udział kilka mniej lub bardziej zwykłych osób, a wszystko podczas jednej, mniej lub bardziej zwykłej nocy w Tokio. Efektowna prostota, subtelnie zahaczająca o kilka ciekawych zagadnień. Dodatkowo wielki plus za to, że choć praktycznie żaden wątek nie został rozwiązany czy zamknięty, całość odbiera się jako kompletną. Nic dodać, nic ująć.

Ostatnie dni Inków - Kim MacQuarrie

Mała powtórka i uzupełnienie wiedzy z zakresu historii Ameryki Południowej. Krótkie dzieje jednej z największych z utraconych kultur (w momencie wkroczenia Hiszpanów do Peru państwo Tawantinsuyu było bardzo młode – liczyło sobie około stu lat – jednak w jego skład wchodziły znacznie starsze elementy) oraz dość dokładny przebieg jednego z najbardziej bulwersujących i frustrujących aktów destrukcji w historii świata, od pierwszych lat konkwisty, aż po ostateczne stłumienie wielkiego, trwającego całe dziesięciolecia antyhiszpańskiego powstania. Na deser kilka ciekawych informacji o długich poszukiwaniach zaginionej stolicy rebelianckiego państwa – Vilcabamby.

Nigdziebądź – Neil Gaiman

Zastanawiałam się, czemu właśnie to dzieło jest najbardziej popularną powieścią uwielbianego przeze mnie autora. Po przeczytaniu już wiem. Primo – bardzo proste jak na Gaimana przesłanie dające zamknąć w jednym nie tak znowu odkrywczym zdaniu – życie to nie tylko praca, pub i urodziwa narzeczona. Secundo – niepowtarzalny klimat z pogranicza fantastyki i horroru, wyjątkowo pomysłowo zadzierzgnięty na kanwie… planu londyńskiego metra. Tertio – znak rozpoznawczy Neila, czyli zręczne unikanie banałów i jawnej wtórności. A do tego krótkie i treściwe.

Polska Piastów – Paweł Jasienica

Przyjemny podręcznik do powtórzenia i uporządkowania podstaw. Do sięgnięcia po to słusznie osławione dzieło zachęciła mnie po pierwsze lektura Barbarzyńskiej Europy, która dała mi nową perspektywę w spojrzeniu na historię naszej części świata, po drugie nie lubię ekspertów od egzotycznych krajów, którzy nie znają własnej historii i mam zamiar dołożyć starań, by takowym nie zostać.